Australia Community

Αναμνήσεις μέσα από τα ερείπια

Επιστρέφοντας στην Αυστραλία το κρουαζιερόπλοιο που ταξιδεύαμε έκανε σταθμό για λίγες ώρες στην ακριτική πόλη της Βόρειας Περιφέρειας Ντάργουιν.

Ηταν μια ζεστή μέρα, και η σύσταση από το πλοίο ήταν: να είμαστε καλά προετοιμασμένοι για τον καυτό ήλιο και την υγρασία.

Ομως εγώ, φτάνοντας στον κεντρικό δρόμο του SMITH STREET, ένιωθα μια αγωνία και τότε παλιές αναμνήσεις ξύπνησαν μέσα μου. Στον δρόμο αυτό, τον Μάιο του 1958 πρόβαλα την πρώτη μου ταινία την Γκόλφω στο STAR THEATRE. Ρώτησα έναν καταστηματάρχη πού βρίσκεται ο κινηματογράφος ΣΤΑΡ και μου έδειξε μία στοά λίγες πόρτες πιο κάτω. Μου είπε πως ο κινηματογράφος αυτός καταστράφηκε τα Χριστούγεννα του 1974 με τον τυφώνα.

Μέ συγκίνηση προχώρησα και με έκπληξη μου μέσα στη στοά ανακάλυψα τη μηχανή προβολής του κινηματογράφου σαν ένδειξη ότι κάποτε στο σημείο εκείνο στεκόταν ένας κινηματογράφος που ζούσε τις δικές του δόξες.

Σύμφωνα με μία ανακοίνωση ο κινηματογράφος ΣΤΑΡ πρόβαλε για τελευταία φορά την παραμονή των Χριστουγέννων 1974 όταν ο κυκλώνας ΤRACY κατέστρεψε το 80% του Ντάργουιν συμπεριλαμβανομένου και του κινηματογράφου ΣΤΑΡ. Η μηχανή βρίσκεται ακριβώς στην παλιά είσοδο της πλατείας του κινηματογράφου που είχε κτιστεί το 1930.

Έβγαλα μερικές φωτογραφίες, έκανα περιήγηση του χώρου που απο το 1958 μέχρι το 1961 πρόβαλε ορισμένες Ελληνικές ταινίες. Το 1961, ένας εκ των συνεταίρων της Cosmopolitan Motion Pictures, ο αείμνηστος Ανδρέας Παπαδόπουλος, επισκέφθηκε το Ντάργουιν και τις ταινίες μας τις ανέλαβε ο αείμνηστος Μιχάλης Πασπάλης και οι προβολές γινόντουσαν στον κινηματογράφο του PARAP THEATRE μέχρι το 1982, όταν και σταμάτησαν εντελώς οι προβολές Ελληνικών ταινιών λόγω της εμφάνισης του Βίντεο.

Η πρώτη ταινία που είχε προβάλει το PARAP THEATRE ήταν η ταινία της Αλίκης Βουγιουκλάκη Η ΑΣΤΕΡΩ, που και αυτή είχε τεράστια επιτυχία.
Δυστυχώς δέν είχα χρόνο για να επισκεφθώ το χώρο του κινηματογράφου PARAP, που και αυτός για πάνω από 20 χρόνια είχε ψυχαγωγήσει χιλιάδες Ελληνες του Ντάργουιν.

Το να επισκέπτεται κανείς χώρους που κάποτε έζησε ανεπανάληπτες μέ-ρες, οι αναμνήσεις γυρίζουν μέσα του σαν μια παλιά κινηματογραφική ταινία που επαναλμβάνεται η προβολή της.

Με αργά βήματα έφυγα για το πλοίο, η σκέψη μου όμως ήταν σ ένα χώρο όπου έζησα, έστω και για λίγο, στα νεανικά μου χρόνια.

Παναγιώτης Γιαννούδης ΟΑΜ
Μελβούρνη Οκτώβριος 2018

Leave a Reply